گنجشك

تو به من خنديدي

 و نمي دانستي

 من به چه دلهره از باغچه همسايه

 سيب را دزديم

 باغبان از پي من تند دويد

 سيب را دست تو ديد

 غضب آلوده به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

 و تو رفتي و هنوز

 سالهاست كه در گوش من آرام آرام

 خش خش گام تو تكرار كنان

 مي دهد آزارم

 و من انديشه كنان غرق اين پندارم

 كه چرا

 خانه كوچك ما سيب نداشت

 
حميد مصدق