چه خبرا؟!

دلم براي كسي تنگ است
 كه آفتاب صداقت را
به ميهماني گلهاي باغ مي آورد
و گيسوان بلندش را به بادها مي داد
و دستهاي سپيدش را به آب مي بخشيد
دلم براي كسي تنگ است
 كه چشمهاي قشنگش را
به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت
 وشعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند
دلم براي كسي تنگ است
 كه همچو كودك معصومي
دلش براي دلم مي سوخت
و مهرباني را نثار من مي كرد
 دلم براي كسي تنگ است
كه تا شمال ترين شمال
 و در جنوب ترين جنوب
 هميشه در همه جا آه با كه بتوان گفت
كه بود با من و
يوسته نيز بي من بود
و كار من ز فراقش فغان و شيون بود
 كسي كه بي من ماند
كسي كه با من نيست
 كسي .... دگر كافي ست

اي ما هميشه با هم و بي هم

پيوند پاك تا بزند درميان ما

اينك كدام دست ؟

آه اي بيگانه

 وقتي تو مهربان باشي

دنياي مهرباني داريم

 اي با تو هر چه هست توانايي

 در دست توست معجزه عيسايي

وقتي بهار بود و گل رنگ رنگ بود

 آن شب شميم عشق نخستين خويش را

 از دست مهربان تو بوييدم

 اكنون بهار نيست

تا برگهاي سبز درختان نارون

 تن در نسيم نرم بهاري رها كنند

تا ماهيان سرخ

 در آبهاي بركه آبي شنا كنند